Το Σύνταγμά μας, στο άρθρο 2, αναδεικνύει τον σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου σε πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας. Το άρθρο 4 κατοχυρώνει την ισότητα μεταξύ των Ελλήνων, η παράγραφος 2 του άρθρου 5 προβλέπει την θεμελιακή αρχή της μη-διάκρισης, ενώ το άρθρο 116 κατοχυρώνει τη λήψη θετικών μέτρων για την προώθηση της ισότητας ανδρών και γυναικών, πέραν της παραγράφου 2 του άρθρου 4 που προβλέπει ότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Επιπλέον, με την Αναθεώρηση του 2001, το Σύνταγμά μας, στην παράγραφο 6 του άρθρου 21, προβλέπει ρητά ότι “τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας.” Η νοηματική σύνδεση της αξίας του ατόμου με μία θετική, πρωταρχική μάλιστα, υποχρέωση της Πολιτείας απέναντι στον άνθρωπο, όχι απλώς τον πολίτη, αντικατοπτρίζει τη δέσμευση της Ελλάδας για σεβασμό του διεθνούς δικαίου, το οποίο αποτελεί διαχρονικά όχημα της προάσπισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου ως αυταξίας.
…

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει ότι 1,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι –δηλαδή το ένα έκτο του παγκόσμιου πληθυσμού– ζουν με σοβαρή αναπηρία ¹. Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, ο αριθμός των ατόμων με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις υπολογίζεται ότι ανέρχεται σε 92 εκατομμύρια, δηλαδή 24,9% επί του γενικού πληθυσμού (άνω των 16 ετών)². Αντίστοιχα, σχεδόν ένα στα τέσσερα άτομα στην Ελλάδα (24,3%) δηλώνει ότι ένιωσε “σοβαρά περιορισμένο” (10,2%) ή “μέτρια περιορισμένο” (14,1%) στην άσκηση καθημερινών δραστηριοτήτων τουλάχιστον τους προηγούμενους έξι μήνες λόγω προβλημάτων υγείας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό ατόμων ηλικίας άνω των 65 ετών ξεπερνά το 60%.³ Τα παραπάνω στοιχεία αποτελούν ενδείξεις υφιστάμενων αλλά και πιθανώς μελλοντικών αναγκών και μπορούν να συμβάλουν στον προγραμματισμό σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, ενώ η διαφοροποίηση μεταξύ των ατόμων που είναι σοβαρά περιορισμένα από τα άτομα που είναι μέτρια περιορισμένα συντελεί στην καλύτερη προτεραιοποίηση και στόχευση των πολιτικών του σήμερα.